[MS] หางม้า

posted on 09 Oct 2012 10:22 by seainthecube in MS
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 *โปรดอ่าน MS/SS เหล่านี้ก่อนเนื่องจากเป็นความเดิมในเรื่องราวของพาร์ทนี้*
 
 
(ก๊อปเอนทรี่เนียมา /โดนต่อย)

 

/เยอะนะ...
 



Timeline : 16 - 17 พฤษภาคม
 
Character : ทะเล ตะวันรอน (ทะเล) รุ่น5 /นรรัตน์ พิชัยยุทธ(เนียร์) รุ่น5 /มงคล ชัยมงคล(ม่ง) รุ่น5 /บัรซัค วิวรณากุล(เฌ) รุ่น5 / ลรัล ตำรงชาญ(แฟง) รุ่น5 / ปรัชญา ศรัทธามั่นยืนยง(ปราชญ์) รุ่น5

--------------------------------------









 
 
 

...... ไม่ผิดแน่.....


 
 
 
 
 
 


..... เป็นเธอไม่ผิดแน่....




 
 
 


ทะเลหย่อนตัวนั่งลงกับเก้าอี้เกร็งๆ หลังจากเพิ่งเคารพธงชาติเสร็จ .... เหลือบมองไปข้างหลังสองแถว แล้วก็รีบหันกลับมาแทบไม่ทันด้วยอารามกลัวถูกจับได้


ผู้หญิงผมหางม้าประมาณนั้นเท่าที่เห็นในห้องก็มีแค่สองคน... แล้วคนนี้ก็พูดถึงเรื่องนั้น....... เธอชื่ออะไรนะ?.... เขาจำได้ว่าเธออยู่สายรหัสเดียวกันกับเขากับไหมฟ้า แต่ตอนพบสายรหัสเขาไม่ค่อยได้คุยกับเธอเท่าไหร่....


ชื่อฝรั่งๆ.... น. หนู......




.... เนีย.... ใช่ไหมนะ.....




.......... จะถามก็ไม่กล้าซะด้วย ไปทำเขาไว้ขนาดนั้น......ใครจะไปนึกว่ามีคนอื่นคิดว่าตัวเองเป็นผี.... คิดไปคิดมานี่นอกจากเรื่องนี้ทำให้เธอเสียขวัญแล้วมันก็ทำให้เขารู้สึกแย่อยู่เหมือนกัน.... ไม่นึกว่าเรื่องข่าวลือผีๆที่โรงเรียนเก่าจะยังตามมาหลอกหลอน....
 
 
 

ความจริงเขาก็ชินกับเรื่องการที่มีคนเข้าใจผิดมาสักพักใหญ่ๆแล้ว.... ตอนนี้ที่กังวลมากกว่าคือเรื่องสาวผมหางม้าคนนั้นล่ะ
 
 

... ทะเลนั่งกุมขมับอยู่กับโต๊ะจนม่งที่นั่งข้างๆก็งงว่ามันเป็นอะไรของมันหว่า แต่ก็ยังไม่กล้าทักอยู่ดีเหมือนปกตินั่นแหละ
 
 
 
 


......ขอโทษดีไหมนะ... 

 
 
 


ฉับพลันที่ความคิดนั้นแว่บขึ้นมา หางตาของเขาก็เหลือบไปเห็นปลายหางม้าสั้นๆกับริบบิ้นสีดำสะบัดผ่านหางตาไป....
 
 


ขวับ!
 
 


เขารีบหันหน้าหลบไม่ให้เธอเห็นหน้าโดยอัตโนมัติ รู้สึกเหมือนอาชญากรหลบหนีคดีความอะไรสักอย่าง ไม่รู้เพราะอะไรรู้แค่ตอนนี้ไม่กล้าสู้หน้าไม่ว่าจะสถานการณ์แบบไหนก็ตามแต่เถอะ


...... เธอเดินผ่านไปแบบไม่ได้เอะใจท่าทางมีพิรุธสุดขีดของทะเลด้วยซ้ำ ทะเลระบายลมหายใจออกเบาๆอย่างโล่งอก ....
 
 

"เอ่อ.... ทะเล..."
 
 
 

เสียงทักทำเขาสะดุ้งโหยง ม่งนั่นเองที่เอ่ยปากทักออกมาจนได้ หลังจากที่ตงิดๆท่าที่ของเพื่อนข้างโต๊ะมาสักพัก 
 
 

".......?"
 
 

"..... อา..... มีอะไรรึเปล่า...."
 
 
 
 


ทะเลรีบโบกไม้โบกมือกลับเชิงว่าไม่มีอะไร สบายมาก
 
 
 



"ยังกลัวอยู่ไหม ให้ไปเข้าห้องน้ำเป็นเพื่อนป่าวววว"
 
 
"เฮ้ยยย ไม่ต๊องงงงง----"
 
 
 



บทสนทนาข้ามห้องทำเอาทะเลสะดุ้งโหยงอีกรอบทั้งที่เพิ่งบอกว่าไม่มีอะไรไปหยกๆ ม่งได้แต่มองแล้วก็ขมวดคิ้วด้วยความฉงน
 
 
 
 


.... ทำยังไงดีเนี่ย.....
 
 
 
 



คิดแล้วทะเลก็ถอนหายใจอีกรอบ 
 
 
 


ปล่อยให้นายม่งนั่งงงต่อไป.... 





-----------------------------------------





สรุปว่าเมื่อวานเขาก็ไม่ได้ขอโทษ ไม่ได้แก้ความเข้าใจผิดอะไรสักอย่าง แถมยังเรียนไม่ค่อยรู้เรื่องเพราะมัวแต่กังวลจะเหลียวหลังกลับไปมองผู้หญิงผมหางม้าคนนั้นอยู่เป็นพักๆ โชคดีที่เป็นวันแรกของการเรียนยังไม่มีเนื้อหาอะไรมากมาย เลยไม่ได้เสียหายอะไรมาก แต่ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆละก็.....



...คิดแล้วทะเลก็ถอนหายใจเฮือก พลางยกมือขึ้นขยี้หัวตัวเองแรงๆ...ทะเลนะทะเล วันแรกก็ก่อเรื่องซะแล้ว 
แต่เมื่อคืนเขาก็นั่งคิดนอนคิดทั้งคืนจนแทบไม่ได้นอน ว่ายังไงก็ควรจะขอโทษ แล้วก็บอกความจริงไป.....ว่าความจริงแล้วเขาไม่ใช่ผีซะหน่อยนะ...
 
 
 


ใช่แล้วล่ะ มันควรจะเป็นแบบนั้น ...ยังไงก็ต้องขอโทษให้ได้...ตั้งใจไว้แล้วนี่นา...
 
 


คิดอย่างนั้นแล้วก็ยกมือขึ้นป้องปากหาวเบาๆ......ง่วงนอนจังเลยแฮะ ดันนอนน้อยติดๆกันสองวันซะได้ 
 
 
 
 


"เนียยยร์ ว่างายยย" 
 
 
 


ทะเลได้ยินชื่อนั้นแล้วรีบยกสมุดขึ้นมาเปิดบังหน้าไว้ ราวกับเป็นปฏิกิริยาตอบโต้อัตโนมัติ 
 
 
 
 
 


"อะ....โอ้ส เฌ....."
 
"เมื่อคืนโทรไปเล่าเรื่องเมื่อวานให้พี่ป๋องฟังใช่ป๊ะ"
 
"เฮ้ยยยย นายฟังอยู่ด้วยเหรอ!"
 
 


หา...?
 
 
 

ทะเลโผล่ขึ้นมาเหนือสมุดเหลือบมองนิดๆ เรื่องเมื่อคืน....เรื่องที่เจอเรา..?เขาเห็นเพื่อนผมหางม้า ที่น่าจะชื่อเนียแน่ๆแล้วล่ะ....ยืนคุยอยู่กับเพื่อนหัวโล้นอีกคน ซึ่งฟังจากชื่อ ก็น่าจะชื่อเช...?.....วันนี้เนียดูอิดโรยไม่ค่อยสดใสเท่าไหร่ เหมือนเพิ่งอดนอนมา......จะเกี่ยวกับเรื่องเมื่อวานรึเปล่านะ....
 
 
 

"โหยย ดังแล้วนะเนี่ย ออกเดอะช๊อคด้วย"
 
"ฮ่ะๆๆ"
 
"พอเล่าถึงตอนผีออกมานี่เสียงสั่นเชียวนาา"
 
"ก...ก็พี่ป๋องเขาบิ้ววววว"
 
 
 
 
 
ว่าแต่เดอะช็อกคืออะไร...แล้วพี่ป๋องคือใครล่ะเนี่ย?...ทำไมถึงต้องโทรไปหา แถมยังต้องเล่าเรื่องผี..............แล้วผีที่ว่านั่นมัน......ตัวเราใช่ไหมนะ..........
 

พอคิดขึ้นได้แบบนั้นแล้วทะเลก็นั่งตัวแข็งทื่อ ...ไม่รู้ล่ะว่าตกลงเดอะช๊อคพี่ป๋องนี่มันยังไง แต่ด้วยข้อมูลในตอนนี้ไม่ว่าจะพยายามจินตนาการท่าไหนเขาก็เห็นแต่ความเป็นไปได้ในทางลบทั้งนั้น...
 
 
 



"...เอ่อ..ทะเล...."
 
 

เสียงดังขึ้นข้างๆเขา ม่งนั่นเอง
 
 
 

".....?.."
 
 
 

 ทะเลหลุดจากภวังค์ หันไปมองเพื่อนข้างโต๊ะประมาณว่า มีอะไรเหรอ?
 
 
 

"...เป็น....เป็นอะไรรึเปล่า..?..."
 
 
 

ทะเลส่ายหน้าดิ๊กเชิงว่าไม่มีอะไร แล้วจึงกลับไปนั่งเครียดต่อ..
ปล่อยให้นายม่งนั่งงงต่อไป....




------------------------------------
 
 
 
 

"...เจ๊แม่ง....เอาจริงว่ะ...... ดึกๆเปิดเดอะช็อค...ได้ยินเสียงเจ๊ขึ้นมางี้......" เสียงมึนๆหยุดเว้นประโยคไป  ".................ดังแล้ว....อย่าลืมพวกเรานะเจ๊....." 
 
 
 

ประโยคสุดท้ายนายหน้ามึนที่เขาจำชื่อไม่ได้ยืดแขนออกไปจับไหล่สาวหางม้าทั้งสองข้างพร้อมมองแบบจริงจัง ซึ่งการกระทำนั้นก็ได้รับการตอบกลับเป็นการปัดมือออกเซ็งๆ
 
 

"ดังเดิงอะไร เล่าไปก็ขนลุกไป...ยังสยองไม่หายเลย  ตาโพลงๆนั่นน่ะนะ....บรึ้ยย.." เธอว่าพร้อมทำท่าขนลุกขนพองขึ้นมา.....ประโยคที่ทำคนแอบฟังสะดุ้งเบาๆ
 
 
 


ตัวทะเลเองก็ไม่ได้อยากจะเสียมารยาทแอบฟังพวกเขาคุยกันสักเท่าไร เพียงแต่ช่วงพักกลางวันนี้เขานั่งเงียบๆอยู่บนห้องด้วยความที่ไม่รู้จะไปที่ไหนแล้วก็ดันมาเจอก๊วนนี้นั่งคุยกันพอดี เขาก็เลยนั่งเงี่ยหูฟังไปด้วย ไม่นึกเหมือนกันว่าจะได้ยินอะไรแทงใจแบบนี้
 
 
 


....แบบนี้จะกล้าเข้าไปอธิบายความจริงได้ยังไง...ขนาดเมื่อเช้าแค่ได้ยินชื่อยังต้องหลบหัวหด...
 
 
 

"...แต่เจ๊...การค้นพบของเจ๊มันไปตามคลื่นวิทยุแล้วว่ะ....แบบนี้ถ้ายานแม่ได้ยิน....แล้วมารุกรานโลก....โลกต้องพินาศเพราะเจ๊เลยนะเว้ย..."
 
"จะบ้าาาเรอะะะ มันจะเป็นอย่างนั้นได้ยังไง.....อีกอย่างถ้าแบบนั้นยานแม่ไม่มาตั้งแต่ตอนคนอื่นโทรมาเล่าเรื่องอื่นก่อนแล้วหรือไง"
 
 
"....เออ.........ก็จริงว่ะ...."
 
 
ความจริงเนียร์แค่พูดเล่นแต่คนฟังเหมือนจะเอาไปครุ่นคิดแบบจริงจังซะงั้น
 
 
 
"ว่าแต่ลักษณะมันเป็นยังไงนะอีกที...?" เฌที่นั่งฟังอยู่ถามขึ้นมาอีกรอบ
 
"ก็แบบ...เอ่อ.....เห็นไม่ชัดอ่ะ มันมืด แต่ก็อย่างที่บอกแหละ ตาโพลงๆ เสียงเนิบๆ...แล้วก็มีเหมือนรอยคราบเลือดที่เสื้อ...."
 
"เสื้อนักเรียน?"
 
"ก็เสื้อสีขาวอ่ะ...เหมือนเสื้อนักเรียนอยู่นะ" เธอทำท่าเหมือนนึกๆ ตอนนั้นมันก็มืดมากซะด้วย...เอาจริงๆก็ไม่ค่อยอยากนึกถึงเท่าไหร่หรอก
 
 
"....อืมม... หรือว่าจะเป็นวิญญาณของนักเรียนในโรงเรียนนี้!" 
 
 
 
 
 
 
"กำลังคุยเรื่องวิญญาณกันอยู่เหรอครับ"
 
 
 

"เฮ้ย!"

 
 
 

ทะเลที่เงี่ยหูแอบฟังอยู่ก็สะดุ้งไปด้วยเมื่อจู่ๆนักเรียนชายตัวเล็กที่ไม่รู้มาจากไหนก็โผล่ทะลุกลางปล้องวงสนทนาขึ้นมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย
 
 
 
 

"โอ้ย ปราชญ์เองเหรอ ตกใจหมด.." เนียร์ถอนหายใจยาว เมื่อพบว่าไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นเพื่อนร่วมชั้นผู้ชื่นชอบในเรื่องเหนือธรรมชาติผู้นี้นี่เอง
 
 
 

อ่อ..ชื่อปราชญ์สินะ...
 
 
 
 
 
 

"ถ้าหากว่าเป็นเรื่องวิญญาณละก็..."
 
 
แววตาของผู้มาใหม่ดูตื่นเต้นสนใจกับประเด็นนี้เต็มที่ ซึ่งทะเลไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเป็นเรื่องดีหรือไม่ดี 
 
 
 

"ไงปราชญ์ นายว่าไง ถ้าใส่ชุดนักเรียนซะขนาดนี้ก็น่าจะเป็นผีนักเรียนใช่มะ"
 
"ก็ถ้าวนเวียนอยู่ที่นี่ก็น่าจะเป็นวิญญาณที่ยังมีบ่วงกับที่นี่ ก็คงเกี่ยวข้องกับสถานที่นี้ล่ะครับ...อืม"
 
"แต่ถึงจะเป็นเสื้อนักเรียนจริงก็เถอะนะ โรงเรียนนี้น่ะเพิ่งก่อตั้งมาไม่นานเอง ไม่น่าจะมีใครตายนา...." 
 
 
"เขาอาจจะสร้างทับสุสานเก่าก็ได้นะครับ" 
 
"หรืออาจจะเกิดคดีฆาตกรรมแล้วปิดบังไว้!?"
 
"หรือเป็นมนุษย์ต่างดาวที่แฝงตัวมาในคราบนักเรียนโดนการพรางตัวในชุดเครื่องแบบเพื่อมาเก็บข้อมูลในการยึดครองโลก...."
 
 
 
 


.....ทะเลต้องยอมรับว่าจินตนาการเด็กกรุงเทพมันลึกล้ำเกินกว่าเขาจะเข้าถึงได้จริงๆ....
 
 
 


"เอ๋...ไม่ใช่วิญญาณเหรอครับ?" ปราชญ์หันไปหาคนพูดประโยคนั้นแบบเสียดายนิดๆ
 
"....อาจจะเป็นวิญญาณมนุษย์ต่างดาวก็ได้..." นายหน้ามึนยังคงตอบด้วยท่าทีจริงจังต่อไป
 
"อ้อ แบบนี้นี่เอง..."
 
 
 
นักเรียนชายร่างเล็กผงกหัวช้าๆเหมือนบรรลุ แต่ทะเลที่แอบนั่งฟังอยู่เริ่มจับความตามไม่ทันแล้ว นี่เรากลายเป็นอะไรไปแล้วล่ะเนี่ย...
 
 
 

"....เดี๋ยวเซ่พวกนายยย ไปถึงไหนกันแล้ว!"
 
 

"...เจ๊.....ไม่อยากรู้เหรอเจ๊ว่าความจริงแล้วสิ่งที่เจ๊เห็นคืออะไร...มันอาจจะไม่ใช่อย่างที่เจ๊คิดก็ได้นะ....หรืออาจจะใช่...หรืออาจจะใช่ครึ่งนึง....หรือไม่ใช่เศษหนึ่งส่วนสี่..."
 
 
หลังๆเหมือนจะกลายเป็นการพึมพำกับตัวเองไปแล้ว...
 
 
 

เนียร์หัวเราะขำกับประโยคประหลาดๆนั่น ก่อนเสียงหัวเราะจะค่อยๆเจื่อนลง กลายเป็นการถอนหายใจเฮือก....
 
 
 
"ไอ้อยากรู้มันก็อยากรู้อยู่หรอกนะ...แต่ก็..."
 
 เธอเว้นประโยคไป กลืนน้ำลายอึก....คนมันเคยเจอมาแล้ว มันจะคะนองท้าดินฟ้าเหมือนเจ้าพวกนี้ก็คะนองไม่ออก...
 
 
 
 
 


"แบบนี้ต้องไปดู!" 
 
 

เฌตบเข่าฉาดทะลุกลางปล้องขึ้นมา เนียร์ถึงกับเหวอ ทะเลก็เหวอไปด้วย
 
 

"เห๊................"
 
 

"ไปดูไง แบบล่าท้าผีอะไรอย่างง้านนน คนอวดผีอ่ะๆ"
 
"....นั่นสิ....เอาให้รู้กันไปเลย...." นายหน้ามึนก็ผงกเห็นดีเห็นงามไปด้วย
 
"ผมไปด้วยครับ!" ส่วนปราชญ์นี่ไม่ต้องพูดถึง แทบจะเด้งตามเฌไปแล้ว
 
 
"หน่านี๊--! นี่พวกนายเอาจริงเหรอเนี่ย!" 
 

เนียร์ร้องเบรกขึ้นมา เจ้าพวกนี้อยู่ด้วยกันแล้วชอบพากันเฮโลไปไกลต้องให้คอยชักหัวเรือกลับทุกที แต่ดูเหมือนคราวนี้เธอคงจะฉุดไม่อยู่ซะแล้ว
 
 
 

"....ก็เอาจริงดิเจ๊....ขั้นนี้แล้ว....จะไปก็ไปด้วยกันให้สุด.....ถึงจะเป็นก้าวเล็กๆของพวกเรา....แต่เป็นก้าวที่ยิ่งใหญ่ของมนุษยชาตินะเว้ย...."
 
"ขั้นไหนอะไรกันพวกนายเออออกันไปเองทั้งนั้นไม่ใช่เรอะะ เราไม่ได้กำลังจะไปเหยียบดวงจันทร์ซะหน่อยนะ...."
 
"...โห่....อะไร.....ไม่ใจเลย............หรือเจ๊ป๊อด..?....."
 
".......นี่นายยยย"
 
"ถ้าไม่กลัวงั้นก็วันศุกร์นี้ก็อยู่เย็นกันเลย!" เฌโพลงทะลุกลางปล้องขึ้นมาอีกแล้วแบบตื่นเต้นร่าเริงสุดขีด
 
 
 
"...ก็ว่างนะ...."
 
"ได้เลยครับ!"
 
 
 

...การนัดหมายเสร็จสิ้นในประโยคสั้นๆประโยคเดียวแบบสายฟ้าแล่บ...
 
 
 
 

"พวกนายนี่....โอ้ย...ถ้าเจอจริงอย่ามาหาว่าเราไม่เตือนก็แล้วกัน ฮ่ะๆๆ" สาวน้อยคนเดียวในวงที่ความจริงก็ไม่ค่อยจะสาวน้อยเท่าไหร่หัวเราะแห้งๆแบบไม่ไหวจะเคลียร์ ยังไงก็ต้องปล่อยเลยตามเลยแล้วสิเนี่ย...ดันตกลงกันเสร็จสรรพไปแล้ว
 
 
 "เจอไม่กลัว กลัวไม่จริง ฮี่ๆ"
 
"ว่าแต่ตกลงแล้วเป็นวิญญาณแบบไหนกันเหรอครับ...?"
 
 
"อย่าให้เล่าเลย................"
 
 
 
 
 
 



กลุ่มสนทนานั้นยังคงคุยหยอกแซวเอะอะสนุกสนานกันต่อไป

 มีแต่ทะเลนี่แหละที่นั่งกุมขมับเครียดอยู่บนโต๊ะคนเดียว...
 
 
 



......เรื่องใหญ่แล้วไหมล่ะ........




 
 



-----------------------------------------
 
 
 
 
สรุป
 
- ทะเลรู้แล้วว่าเป็นเนียร์ แต่ไม่กล้าเข้าไปทัก อยากขอโทษแต่ก็ไม่กล้า เดินเฉี่ยวทีไรต้องหลบทุกที
- จนทั้งวันก็ไม่กล้า กลับไปนอนฟุ้งซ่าน
- วันรุ่งขึ้นมาก็ยังไม่กล้าอยู่ดี และได้ยินเรื่องเดอะช็อคซัมติงแต่ยังไม่รู้ว่าคืออะไร
- ตอนพักกลางวันก็แอบฟังพวก เนียร์ เฌ แฟง ปราชญ์ คุยกัน เรื่องผี....ซึ่งก็คือเรื่องตัวเองนี่แหละ
- แล้วก็ไปได้ยินว่าเขานัดจะล่าท้าผีกันตอนวันศุกร์
- ก็คิดในใจว่า เรื่องใหญ่แล้วล่ะ...
- ปล่อยให้นายม่งนั่งงงต่อไป...
 
 
- แล้วตอนนี้ทะเลก็ไม่ได้พูดสักคำอีกแล้ว....
 



 มีคาร์ไหนผิดพลาดท้วงได้ อร่ากกกก
 
/คอมเน่าต้องอัพแบบกายกรรมกวางเจา
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

บ้าจวิงชั้นลืมเม้นเอ็นทรี่นี้ได้ไำง
มันเชี่ยมาก 555555555555555555555555 รุ่นนี้เปิดตัวได้ .... สุดๆ 55555555555555555
โอ้ยยยตายยยยยย มันฮามากกกกก มันบ้ามากกกกกกก

ทะเลเอ้ยยยย กลุ้มตายแล้วนะลูก โถ่...

แต่ป้าชอบนะ 55555


อะไรป่วนๆ ไม่พลาดอยู่แล้ววว


รอตอนต่อไปนะจ๊ะdouble wink

#3 By Fern-CS#4 on 2012-11-04 19:13

เริ่มล่าท่าผีกันแล้วสินะ
ไม่นะ เรื่องแบบนี้ม่งไม่รู้ได้ยังงายยยยยยยยยยยยยยยย - -"

โถ่เอ๋ยมายเนเบอร์ โอ๋ๆๆๆๆ

สำหรับม่ง โอเคฮับ
//ถึงตอนนี้ยังงงๆ แต่คิดว่าจบ Part นี้ม่งคงเดาออกแล้วฮับว่าเกิดอะไรขึ้น

แก้นิดนึงฮับ
"...เป็น....อะไรรึเปล่า..?..."
แก้เป็น "...เป็น....นายเป็นอะไรรึเปล่า..?..."
//ถึงจะอ้ำอึ้ง แต่จะพูดประโยคหลักให้เต็มฮับ

#1 By โซนิชคุง on 2012-10-09 14:37

เริ่มล่าท่าผีกันแล้วสินะ
ไม่นะ เรื่องแบบนี้ม่งไม่รู้ได้ยังงายยยยยยยยยยยยยยยย - -"

โถ่เอ๋ยมายเนเบอร์ โอ๋ๆๆๆๆ

สำหรับม่ง โอเคฮับ
//ถึงตอนนี้ยังงงๆ แต่คิดว่าจบ Part นี้ม่งคงเดาออกแล้วฮับว่าเกิดอะไรขึ้น

แก้นิดนึงฮับ
"...เป็น....อะไรรึเปล่า..?..."
แก้เป็น "...เป็น....นายเป็นอะไรรึเปล่า..?..."
//ถึงจะอ้ำอึ้ง แต่จะพูดประโยคหลักให้เต็มฮับ

#2 By โซนิชคุง on 2012-10-09 14:37